Dette er Korshåjen gard

Korshåjen er garden eg vaks opp på – og garden eg har valt å byggje framtida mi rundt.

Gården har vert i familien sidan 1848

Her går dyr på beite, ungar veks opp, gamle tradisjonar møter nye idear – og eg prøver å skape ein gard der det framleis skal vere plass til både matproduksjon, handverk, natur og litt galskap.

11. mai 2024 endra alt.

Garden skulle vidare

Frå ruinar til nytt fjøs

Før noko nytt kunne reisast, måtte mykje av det gamle vekk.

Men gråsteinsmuren skal få stå. Han høyrer til historia på Korshåjen, og det nye fjøset skal ikkje viske ut alt som var her før.

Eg visste ganske tidleg at eg ikkje ønskte å byggje ein kopi av fjøsen som brann. Men eg visste også at eg ville ta mine eigne val.

Eg ville ikkje nødvendigvis byggje det fjøset som passar best inn i tida det blir bygd i. Eg ville byggje det fjøset som passar meg, garden og retninga eg meiner landbruket bør gå.

Lite, men robust.

Driftssikkert også når straumen går.

Med plass til dyra, fôret og kvardagen – og med byggetradisjonar som høyrer heime akkurat her.

Når ein først må begynne på nytt, får ein også høve til å stille nokre større spørsmål:

Kva skal eit fjøs eigentleg vere?

Og kven skal tilpasse seg kven – skal garden pressast inn i systemet, eller skal fjøset byggjast rundt garden som faktisk finst?

Eg ville ha eit fjøs som passa dyra og ressursane på Korshåjen. Med gode løysingar for dyrevelferd, fôr, arbeid og dagleg drift. Eit bygg som kunne bruke det vi har her, og som høyrer saman med landskapet, historia og måten eg ønskjer å drive på.

Det har ikkje vore den enklaste vegen. Det har blitt teikningar, omvegar, søknader, nye val og endå fleire rundar.

Men målet har vore det same heile tida:

Det nye fjøset skal ikkje berre erstatte det som brann. Det skal gjere det mogleg å drive Korshåjen slik eg meiner ein liten gard bør kunne drivast.

Så kom systaua

Midt i alt som handla om bygging, papir, venting og mellombelse løysingar, fanst det også noko eg kunne gjere sjølv.

Eg kunne sy.

I systaua på Korshåjen blir stoff til huer, småvarer og ting som får reise vidare til heilt andre heimar. Eg syr i små opplag og vel gjerne stoff eg sjølv blir glad av – dyr, blomar, traktorar, retro, natur og motiv som kan få nokon til å tenkje: Den der er akkurat meg.

Ein dag rekna eg på kva eit nytt fjøs eigentleg kostar.

Omrekna vart svaret omtrent:

50 000 huer.

Det er eit ganske absurd tal. Men også ein veldig konkret målestokk.

Så 50 000 huer vart ein del av historia om Korshåjen.

Ikkje fordi ei hue åleine byggjer eit fjøs. Og ikkje fordi du skal kjøpe noko du ikkje treng for å «støtte».

Eg vil lage ting folk faktisk har lyst på.

Men kvar gong ei hue blir sydd, pakka og sendt frå garden, blir handelen samtidig ein liten del av noko større – ein gard som skal byggjast vidare.

Eg vil lage ting folk faktisk har lyst på.

Kvar handel blir samtidig ein liten del av noko større.

Éi hue om gongen.

Kva vi byggjer mot

Det nye fjøset er ikkje målet i seg sjølv.

Målet er ein gard som fungerer. Ein gard med dyr på beite, fôr frå eigne ressursar, plass til handverk, matproduksjon og dei små tinga som gjer at ein gard faktisk lever.

Eg ønskjer eit Korshåjen som er lite nok til at eg kjenner dyra og landskapet, men robust nok til å stå i framtida.

Ein gard som ikkje er avhengig av at alt alltid går etter planen. Som kan fungere også når straumen går. Som bruker det som finst her, og som tek vare på byggetradisjonar, natur og historia i staden for å byggje dei bort.

Det handlar ikkje om å skru tida tilbake.

Det handlar om å ta med seg det som fungerer frå før – og kombinere det med det vi veit og kan i dag.

Eg vil at Korshåjen skal vere ein stad der dyr, jord, folk og arbeid høyrer saman. Der ungane kan vekse opp med garden rundt seg, og ei levande grend og bygd. Der ein kan produsere mat, lage ting med hendene, prøve nye idear og framleis tru at også ein liten gard har ein plass i framtida.

Det er det vi byggjer mot.

Ikkje størst. Men levande, robust og vårt.